We leerden elkaar kennen op het Kiss-weekend in Someren in september 2002. Nienke en Emilie kenden elkaar nog van de middelbare school in Roosendaal. Karen en Marije waren ook al bevriend en Hilde, Esther, Desiree en Vera (her)kenden elkaar uit de geneeskunde collegezaal. Tijdens het kennismakingsweekend werden de grondvesten van deze boot gevormd en we doopten onszelf tot ‘VUUR’.

In het voorjaar schalden we op de klanken van het liedje ‘Ik laat je nooit meer gaan’ van ‘de Kast’ dat ons Vuur altijd aan blijft. Over de kleur hoefden we niet meer lang na te denken, want bij de spetterende naam VUUR hoort natuurlijk een lekkere felle kleur oranje! Iedereen schafte op tijd de dubieuze oranje broek aan, waar niemand zich echt vrouwelijk en charmant in voelt, maar het viel ten minste lekker op in de sociëteit. Donderdagochtend voor de ploegenpresentatie stonden we voor dag en dauw op om de competitieloodsch te beschilderen in witte en oranje kleuren, zodat iedereen onze sprankelende naam en logo herkende!

Om elkaar beter te leren kennen, gingen we een weekendje naar De Haen in België. ‘s Avonds zaten we aan de rosé in pyjama onder onze slaapzak. De sfeer was lekker uitbundig, gezellig en gemakkelijk. In het najaar deden we het VUUR-weekend nogmaals dunnetjes over in Zeeland, waar we heel charmant eindigden in ons ondergoed op het strand (bij gebrek aan bikini).

Behalve dat de traditie van het VUURweekend ontstond in ons eerste jaar, ontstond ook het idee van het jaarlijks terugkerende VUUR-datediner. De dinerlokatie was ‘de Scheepjes’. Tja, als echte roeifanaten wilden we natuurlijk wel gaan dineren op het water. De bediening was een beetje sloom en de kwaliteit van het eten teleurstellend, maar aangezien er genoeg wijn was, deerde het ook allemaal niet. Na afloop van het diner vertrokken we richting de Beurs, waar tot de late uurtjes werd gedanst en gesjanst.

Met het roeien ging het ondertussen lekker. We waren vaak op Skadi te vinden en zaten ons op de ergometer en in de boot uit te leven. We trainden twee keer per week in een acht! Het was dan niet geheel onverwacht dat wij in het voorjaar werden uitgeroepen tot het snelste eerstejaars vrouwenbootje. We zorgden ervoor dat we op elke competitiewedstrijd aanwezig waren. Het hoogtepunt van ons eerste roei-jaar was de Erasmus Sprints op de Maas. We hadden ons gedegen voorbereid op het woeste water van de Maas. Dit bleek zeker niet onverdienstelijk, want we hebben de ouderejaars wedstrijddames van Skadi er uitgeroeid! In ons tweede jaar zijn we fanatiek B4 gaan roeien en hebben we het seizoen afgesloten met een mooie tweede plaats.

Na een onvergetelijk jaar wilden we ons enthousiasme voor Skadi en het roeien graag overbrengen op andere competitie-bootjes en we besloten deze lijn voort te zetten in de jaren na ons met als resultaat de VUUR Verticale. Aanvankelijk was er nog enigszins weerstand vanuit de competitiesector, maar op 24 april 2006, na 4 dagen opdrachten vervuld en seance gelopen te hebben, werden we door toenmalig Skadi president Karel van Swaay?? letterlijk met Rottewater gedoopt tot Skadi verticale. Na vele jaren vriendschap hebben we in april 2008 ons eerste lustrum gevierd door een mooie reis door Egypte te maken als boot. Deze lustrumreis was een bekroning op onze sportieve vriendschap! Verder zijn we vol trots betrokken bij het eerste verticale lustrumjaar (van 24 april 2008 tot 2009) en zagen we in november 2008 dat we met vele VUURtjes afgereisd waren om met elkaar van de stad Barcelona en haar mooie omgeving te genieten door o.a. spelletjes als Set, Boonanza en Jungle Speed te spelen in park Guell.

Karen
Nienke
Marije 
Hilde
Désirée
Esther
Vera
Emilie